วิธีฝึกใจให้สงบ สบายๆ มาดูก๊านค่า...

                       มาดูกันวิธีง่ายๆ ค่า

เพราะผิดหวังที่วาเลนไทน์ปีนี้ได้ของขวัญน้อยกว่าปีอื่นแล้วยังไม่มีใครมาสารภาพว่าแอบปิ๊งT^Tแถมกลับไปบ้านยังโดนยัยนีน่า(พี่สาวฉันเอง)หัวเราะเยาะเข้าให้อีกก็เลยปลีกวิเวกไปเตะกระป๋องน้ำที่สวนสาธารณะ-*-แต่ก็ดันพลาดไปโดนผู้ชายคนหนึ่งเข้า=0=แถมเค้ายังส่งสายตาอาฆาตพยาบาทมาให้ฉันอีก โธ่อย่าฆ่าฉันเลยนะพลีสสสสส~

เมื่อคืนก่อน ฉันฝันได้ประหลาดที่สุดในรอบหลายปีทีเดียวล่ะ เรื่องมันก็มีอยู่ว่า..

ในฝัน ฉัน แพท หยก และ นิ้ง ได้ไปดูการแสดงบางอย่างในสนามกีฬาในร่มขนาดกลาง ระหว่างที่พวกเรานั่งดูกันอยู่นั้น ฉันก็รู้สึกว่า ตำแหน่งที่ฉันนั่งมันทำให้ฉันชมการแสดงได้ไม่ถนัดตา ฉันจึงย้ายที่นั่งแยกออกมาจากเพื่อนๆ ของฉัน เมื่อฉันย้ายมานั่งต่างหากแล้ว ฉันก็รู้สึกว่า มันช่างเป็นการแสดงที่ไร้สาระเหลือเกิน ฉันจึงตัดสินใจเดินออกจากสนามกีฬาแห่งนั้น เพื่อที่จะกลับบ้าน คนเดียว..

พอฉันเดินออกมาข้างนอก แสงแดดนั้นจ้ามาก แตกต่างจากข้างในสนามกีฬาโดยสิ้นเชิง แต่ก็แปลก ที่ฉันไม่รู้สึกถึงความร้อนแรงของดวงตะวันเลย ฉันโบกรถสองแถวสายหนึ่งแล้วขึ้นไปนั่ง เมื่อรถออกไปได้สักพัก ฉันก็เหลือบไปเห็นไข่ไก่หล่นเรี่ยราดตามข้างทาง ฉันจึงกระโดดลงจากสองแถวโดยไม่บอกไม่กล่าวแก่คนขับรถ แล้วฉันก็ลงไปเก็บไข่ไก่เหล่านั้น โดยที่ฉันคิดว่า สองแถวเขาก็คงจะจอดรอแหละ เพราะฉันยังไม่ได้จ่ายเงิน แต่ที่ไหนได้ พอฉันเงยหน้าจากการเก็บไข่ ฉันก็เห็นว่า สองแถวได้ขับออกไปแล้ว ฉันตกใจมาก เพราะว่า ทั้งกระเป๋าสตางค์และโทรศัพท์มือถือของฉันยังอยู่บนรถคันนั้น!!

ฉันได้แต่ยืนมองรถเคลื่อนที่ห่างจากฉันไปไกลทุกทีๆ โดยไม่มีสิทธิ์ตามทัน... ฉันจึงตัดสินใจเดินกลับบ้าน ด้วยสองเท้าของฉันเอง ทั้งๆ ที่รู้ว่าระยะทางมันก็ไกลพอสมควร แต่มันเป็นเพียงทางเดียวที่ฉันนึกออกในตอนนั้น

ฉันเริ่มออกเดินไปเรื่อยๆ ท่ามกลางแสงแดด ตอนนี้ฉันเหลือเพียงแค่ตัวกับกระเป๋านักเรียนที่มีสมุด 4-5 เล่มเท่านั้น แต่โชคดีที่ฉันมักจะพกขวดน้ำไปไหนมาไหนด้วยเสมอ ฉันเดินไปเรื่อยๆ จนมาถึงถนนแยกใหญ่ๆ แห่งหนึ่ง ซึ่งฉันจำได้แค่ว่า หนึ่งในแยกนั้นคือทางกลับบ้านของฉัน.. ฉันจึงตัดสินใจที่จะเดินเข้าไปในแยกใดแยกหนึ่ง ตอนแรก ฉันเดินเข้าไปในแยกที่มีแต่ตัวอาคารบริษัทหลังโต ไร้ร่มเงาของต้นไม้ แสงแดดจ้ามากจนฉันต้องหรี่ตา ฉันเดินข้ามแยกถนนเหล่านั้นได้อย่างสบายๆ เพราะรถน้อยมาก เมื่อฉันเดินเข้าไปในแยกที่มีแต่ตัวอาคารนั้นได้ซักพัก ฉันก็เริ่มรู้สึกว่า ฉันมาผิดทาง!! ฉันจึงตัดสินใจเดินเข้าไปในบริเวณลานจอดรถของอาคารแห่งหนึ่ง เพื่อหาตัวเจ้าของอาคาร จะได้ถามทางกลับบ้านได้ถูก

ระหว่างทางที่ฉันเดินเข้าไปนั้นฉันก็ได้พบกับเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ อายุประมาณ 3-4 ขวบ ดูจากรูปพรรณสันฐานแล้ว ฉันก็คิดว่า หนูน้อยคนนี้น่าจะเป็นชาวพม่า ฉันเห็นเด็กน้อยยืนมองฉันด้วยความอยากรู้อยากเห็น แต่ฉันไม่มีเวลาจะมาสนใจเจ้าหนูน้อย เพราะฉันต้องการจะกลับบ้าน และฉันก็คิดว่า เด็กคนนี้ ก็ต้องเป็นลูกหลานของใครซักคนในอาคารแห่งนี้แน่ๆ  ฉันเดินลึกเข้าไปได้อีกระยะหนึ่ง ฉันก็เจอกับผู้ชายอายุประมาณ 25 ปี ซึ่งก็ทำให้ฉันสงสัยพอๆ กับที่ฉันเจอเด็กน้อยคนนั้นหน้าทางเข้าอาคาร ว่าเขามานั่งบ่นอะไรอยู่ตรงนี้คนเดียว? แต่ก็อีกเช่นกัน ที่ฉันไม่มีเวลาจะมาสนใจขนาดนั้น ฉันจึงเดินผ่านไป

ในที่สุด ฉันก็ได้พบกับเจ้าของอาคาร ฉันได้สนทนากับเจ้าของอาคารอย่างไม่เป็นภาษา แต่ก็เข้าใจได้ว่า "ฉันเดินมาผิดทางจริงๆ" ฉันจึงเดินกลับทางเก่า แล้วรีบๆ จ้ำข้ามแยกใหญ่ๆ นั่นอีกครั้งนึง คราวนี้ ฉันตัดสินใจที่จะเดินเข้าไปในแยกที่มีแต่บ้านคน และมีต้นไม้ใหญ่ให้ร่มเงามากมาย ฉันเดินเข้าไปได้ซักพักนึง ฉันก็เริ่มรู้สึกว่า สถานที่แห่งนี้ มันคุ้นๆ เหมือนว่าฉันเคยฝันถึงมาก่อน แล้วจู่ๆ ฉันก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อทางข้างหน้า คือสะพานที่ถูกน้ำท่วม!! ฉันยืนลังเลอยู่พักนึง เพราะสะพานนั้น เป็นทางเดียวที่จะพาฉันกลับถึงบ้านได้ ฉันเหลือบไปเห็นราวสะพาน ที่ยังโพล่พ้นน้ำมา ฉันจึงตัดสินใจ ค่อยๆ เกาะราวสะพานนั้นข้ามไป

ในขณะที่ฉันเกาะราวสะพานไปจนถึงกลางน้ำที่ท่วมแล้ว จู่ๆ ตัวของฉันก็กระเด็นลอยหงายหลังลงน้ำ ซึ่งน้ำนั้นก็ไม่ใช่น้ำที่สะอาดเอาซะเลย มันเป็นน้ำเน่า!! วินาทีนั้น ฉันตกใจมาก กลัวว่ากระเป๋าจะเปียก และจมน้ำ แต่ผิดคาด..!!  กลับกลายเป็นว่า กระเป๋านั้นลอยน้ำได้?! เพราะเมื่อตัวฉันสัมผัสถูกน้ำ แน่นอนล่ะว่า กระเป๋าที่สะพายอยู่ที่หลังของฉันต้องถูกน้ำก่อนตัวฉันเป็นแน่ ในตอนนั้น ฉันรู้สึกได้เลยว่ากระเป๋ามันลอยจนดันตัวของฉันให้พ้นน้ำได้ทั้งตัวเลย แต่เพราะความแรงที่ฉันหล่นลงน้ำ น้ำเน่านั้นจึงกระเด็นเข้าปากที่อ้าหวอของฉันอยู่ ฉันเผลอกลืนน้ำนั้นลงไป 1 อึก ด้วยความขยะแขยง และสัมผัสได้ถึงรสชาติที่แสนจะ ขม ปน เค็ม เหม็นๆ อย่างบอกไม่ถูก

หลังจากที่ฉันได้สติแล้ว ฉันจึงถอดกระเป๋าที่สะพายอยู่ด้านหลังออกมาแล้วใช้มันเป็นเครื่องชูชีพ (ก็มันลอยน้ำได้นี่นา) ฉันเกาะกระเป๋าไว้แน่น ตัวเปียกปอนไปด้วยน้ำ พลางใช้ขาถีบกลับเข้าหาราวสะพานอย่างใจเย็น และในขณะที่ขาฉันถีบอยู่นั้น ฉันก็รู้สึกราวกับว่า สะพานนี้ช่างตื้นเหลือเกิน เพราะเท้าของฉันสัมผัสถึงก้นสะพานได้เป็นครั้งราว

โชคดีมากที่แม้น้ำจะเน่า แต่มันก็ไหลเอื่อยๆ ฉันจึงพาตัวไปถึงราวสะพานได้อย่างไม่ยากเย็นนัก เมื่อฉันขึ้นจากน้ำได้แล้ว จู่ๆ ภาพมันก็ตัดไปยังบ้านของฉัน เหมือนฉันเดินทางมาถึงบ้านแล้ว ฉันนั่งบ่นกับใครซักคนนึงอยู่ ซึ่งในความรู้สึกของฉันแล้ว น่าจะเป็น เป๊ก แต่ฉันกลับไม่เห็นตัวเขา ฉันบ่นไปรื้อของในกระเป๋าออกมาดูความเสียหายไปพลาง แล้วก็อดกังวลเรื่องที่กระเป๋าสตรางค์และโทรศัพท์หายไม่ได้ เมื่อฉันรื้อของออกมาจากกระเป๋า ฉันก็พบว่า มีรอยเปื้อนน้ำเน่าที่มุมสมุดทุกเล่มแค่นั้น ซึ่งเป็นอะไรที่แปลกมาก ที่น้ำแทบไม่ซึมเข้ากระเป๋านักเรียนเลย เมื่อฉันรื้อหนังสือออกมาผึ่งลมจนหมดแล้ว ฉันก็ค้นพบโทรศัพท์โมโตโรลาร์ รุ่นบางเฉียบ อยู่ในกระเป๋านักเรียนของฉัน ในความฝัน ฉันพึมพำกับตัวเองว่า "นี่มันโทรศัพท์เครื่องเก่าของเรานี่หว่า" แล้วฉันก็ลองกดเบอร์โทรศัพท์เบอร์เก่าของตัวเองลงไป 0-8-4 ฉันกดได้เพียงแค่นั้น ก็เหมือนกับว่าโทรศัพท์มันไม่รับตัวเลขตัวถัดไปที่ฉันจะกด ฉันจึงมองไปยังหน้าจอของโทรศัพทื แต่มันกลับขึ้นตัวเลขว่า 089 พร้อมกับกระพริบถี่ๆ ฉันจึงสบถว่า "โว้ มันคงพังแล้วล่ะ" แล้วฉันก็ทิ้งมันไป

หลังจากนั้น ฉันก็ถูกป้าปลุกให้ตื่นจากความฝัน

มันช่างเหมือนจริงอะไรอย่างนี้ ทั้งความรู้สึกตอนตกน้ำ และรสชาติของน้ำเน่านั่นอีก แต่จะต่างก็ตรงที่ ฉันไม่รู้สึกร้อนทั้งๆ ทีแดดจ้า และไม่รู้สึกเจ็บเท้าเลยซักนิดเดียว ทั้งๆ ที่ปกติฉันจะเป็นคนที่เท้าพองง่ายมาก

ฉันชอบอ่านครอบครัวตึ๋งหนืดมาก       ฉันเป็นคู่แฝดฉันคล้ายกับฮารุน้องฉันเหมือนกับโทรุมากเรางกคนละแบบกัน

น้องฉันชอบกินไก่แต่ดิฉันงกมากๆกระทั่งที่โรงเรียนหรือที่บ้านก็งกตลอดเวลา

สวัสดีค่ะ ออ เชื่อว่าหลายคนคงเคยโดนมาบ้างนะไอพวกโจรกรีดกระเป๋าเนี่ย เลยอยากเล่าให้ฟังค่ะเรื่องจริงนะ เรื่องนี้เกิดขึ้นที่เยาวราชค่ะ มีอาม่าคนนึงเค้าต้องไปซื้อของที่ตลาดเพื่อเตรียมของมาไหว้ในวันตรุษจีน แล้วทีนี้ตอนที่อาม่ากำลังเลือกซื้อของอยู่ก็มีโจรเดินมาจากทางด้านหลัง(ลักษณะที่ถือกระเป๋านั้น แขวนไว้ด้านข้าง)แล้วใช้ของมีคมมากรีดกระเป๋า ซึ่งกระเป๋าที่อาม่านั้นถือมันก็ไม่น่าที่จะกรีดกันได้ง่ายๆเพราะมันหนามาก+กับความแข็งด้วย แต่ไม่วายกระเป๋านั้นถูกกรีดเป็นรอยยาวประมาณคืบนึงได้มันหยิบของมีค่าในกระเป๋าไปประมาณ 3000 บาทได้ถ้าไม่รวมแว่นตาอีก(ซึ่งแว่นตามันเอาไปทำ...?) แล้วแถวนั้นก็มีคนอยู่เยอะมาก...เรยอยากบอกว่าขนาดคนซุกซุมก็ยังสามารถทำได้ คนน้อยก็ยังทำได้ตกลงมันจะมีซักที่มั้ยที่จะไม่มี...

 แหมทำไปได้....

แล้วไว้พบกันใหม่นะคะผู้อ่านทุกท่าน

       วันนี้เป็นวันดีที่ได้ลงมือเรียบเรียงชิวิตจริงที่ผ่านมา เพื่อให้เพื่อนๆพี่ๆน้อง ที่กำลังจะก้าวเข้าสู่ชีวิตพนักงานส่วนท้องถิ่น ได้เตรียมรับมือ รับทราบความเป็นจริงของสังคมวงการนี้ ได้ก้าวเดินทางที่ถูกต้อง ซึ่งเป็นเรื่องราวที่ตัวข้าพเจ้าต้องขอบอกว่าเป็นประสบการณ์ที่ไม่ได้ประสบความสำเร็จใดๆ แต่ก็อยากแบ่งปันประสบการณ์เพื่อให้เพื่อนๆพี่ๆน้องๆที่อยากก้าวเดินมาทำงานสายนี้ได้รับรู้ เพื่อได้เตรียมตัว เตรียมใจ เตรียมรับสถานการณ์ที่ต้องเจอ เพื่อให้ก้าวผ่านอย่างถูกต้อง โดยเริ่มตั้งแต่ก้าวแรก เรื่องการสอบ  ปัญหาที่ต้องพบ ยันอนาคตที่ต้องเจอ และต้องก้าวเดินต่อไป

                                      จากใจผู้เขียน

   ปล.ไม่มีแนวข้อสอบใดๆ แต่มาจากใจผู้เขียนที่สอบติดตอนอายุ 22 ปี บรรจุงานอายุ 23 ปี เพื่อคนอ่านจะได้เจอแต่สิ่งดีๆ และมีสติเพื่อแก้ปัญหาต่างๆที่จะเข้ามา

                                                                                        Akiyama

ตามหา E.L.F เพื่อเสวนา(อะโห้ๆ เสวนา)

ตามหา E.L.F ที่รักโอป้าจริงไม่อิง กระแส

ตามหา E.L.F มารวมตัวเพื่อ คุยและ คอยติดตามผลงานแบบร่วมทุกข์ร่วมสุข

ตามหา E.L.F เพื่อชุมนุมกันในนาม "My SuJu"